از دست دادن تبخیر فلز پیوند خورده در حین تف جوشی فاز مایع در خلاء مسئله مهمی است. این نه تنها ترکیب نهایی و ریزساختار آلیاژ را تغییر می دهد و بر آن تأثیر می گذارد، بلکه خود فرآیند پخت را نیز مختل می کند. از دست دادن تبخیر فلز پیوند خورده عمدتاً در مرحله بعدی تف جوشی (یعنی مرحله عایق) رخ می دهد. هر چه زمان عایق بیشتر باشد، از دست دادن تبخیر فلز متصل بیشتر می شود. برای این منظور، ناخالصی های شیمیایی، رطوبت و غیره با کربن موجود در مواد واکنش داده و CO تولید می کنند که با کوره تخلیه می شود. در این مرحله، فشار کوره به طور قابل توجهی افزایش می یابد و محتوای کربن کل در آلیاژ کاهش می یابد. بدیهی است که تغییر محتوای کربن به میزان اکسیژن پودر ماده خام و درجه خلاء در حین پخت بستگی دارد. هر چه این دو بالاتر باشد، واکنش برای تولید مونوکسید کربن آسانتر و کربنزدایی شدیدتر میشود.
هیچ تفاوت اساسی بین فرآیند تف جوشی در خلاء در کوره تف جوشی خلاء و تف جوشی محافظ گازی وجود ندارد، به جز اینکه دمای زینترینگ کمتر است و به طور کلی می توان آن را تا 100-150 درجه کاهش داد. این برای افزایش طول عمر کوره تف جوشی خلاء و کاهش مصرف برق مفید است.